Odwołanie od decyzji policji: kontrola organu i dalsze działania

Postępowanie przed organami Policji kojarzy się obywatelom przede wszystkim z działaniami o charakterze prewencyjnym, interwencyjnym lub zwalczaniem przestępczości. Mało kto jednak zdaje sobie sprawę, że Policja jest również pełnoprawnym organem administracji publicznej. W ramach swoich ustawowych kompetencji komendanci różnych szczebli wydają setki decyzji administracyjnych rocznie. Dotyczą one tak zróżnicowanych kwestii, jak pozwolenia na broń palną, licencje detektywistyczne, zgody na wykonywanie określonych zawodów w sektorze ochrony, a także spraw kadrowych i socjalnych samych funkcjonariuszy. Każda taka decyzja administracyjna, jako akt władztwa publicznego, podlega kontroli instancyjnej. Obywatel niezadowolony z rozstrzygnięcia nie jest pozostawiony bezbronny – przysługuje mu prawo do wniesienia odwołania, które uruchamia procedurę weryfikacji decyzji przez organ wyższego stopnia.

Skuteczne zaskarżenie decyzji wymaga jednak znajomości przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz ustaw szczególnych. W praktyce kluczowe znaczenie mają kwestie formalne, takie jak zachowanie odpowiedniego terminu, właściwe zaadresowanie pisma oraz precyzyjne sformułowanie zarzutów. Niniejsza analiza stanowi kompleksowy przewodnik po procedurze odwoławczej od decyzji wydawanych przez organy Policji. Wyjaśniamy w niej krok po kroku, jak przebiega kontrola organu, jak napisać skuteczne odwołanie oraz jakie kroki prawne można podjąć, gdy organ drugiej instancji również wyda niekorzystne rozstrzygnięcie.

Decyzja administracyjna wydana przez Policję – co warto wiedzieć?

Aby zrozumieć mechanizm odwoławczy, należy najpierw zdefiniować, czym jest decyzja administracyjna wydawana przez Policję. Jest to jednostronny akt zewnętrzny organu administracji publicznej, rozstrzygający sprawę co do jej istoty w całości lub w części bądź w inny sposób kończący sprawę w danej instancji. Policja działa w tym zakresie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Najczęstszymi obszarami, w których dochodzi do wydania decyzji administracyjnych przez Policję, są:

Pozwolenia na broń: Wydawanie, odmowa wydania, cofnięcie lub zawieszenie pozwolenia na broń palną (zarówno do celów sportowych, łowieckich, kolekcjonerskich, jak i ochrony osobistej) na podstawie ustawy o broni i amunicji.
Usługi detektywistyczne: Wydawanie i cofanie licencji prywatnego detektywa na podstawie ustawy o usługach detektywistycznych.
Kwalifikowani pracownicy ochrony: Wpisy na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oraz zabezpieczenia technicznego, a także decyzje o skreśleniu z tych list.
Sprawy mundurowe i kadrowe: Decyzje dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji, w tym zwolnienia ze służby, równoważniki pieniężne za brak lokalu mieszkalnego czy pomoc finansowa na uzyskanie lokalu.

Każda decyzja administracyjna musi spełniać rygorystyczne wymogi formalne określone w art. 107 k.p.a. Powinna zawierać oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, podstawę prawną, rozstrzygnięcie (osnowę), uzasadnienie faktyczne i prawne, podpis osoby upoważnionej oraz pouczenie o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia odwołania. Brak któregokolwiek z tych elementów, zwłaszcza pouczenia, może stanowić istotną wadę decyzji i ułatwić jej podważenie.

Podstawa prawna i charakter prawny postępowania odwoławczego

Główną podstawą prawną wnoszenia odwołań od decyzji Policji są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 127 k.p.a., który statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania. Zasada ta, mająca rangę konstytucyjną (art. 78 Konstytucji RP), gwarantuje każdej stronie prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Oznacza to, że sprawa administracyjna na skutek wniesienia odwołania musi zostać ponownie i w pełnym zakresie rozpoznana przez organ wyższego stopnia.

Warto podkreślić, że organ odwoławczy nie ogranicza się jedynie do kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji. Jego zadaniem jest ponowne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ ten bada stan faktyczny na nowo, gromadzi dowody (jeśli jest to konieczne) i wydaje własne rozstrzygnięcie. Jest to kluczowa różnica w porównaniu do kontroli sądowej, która skupia się wyłącznie na ocenie zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Termin na wniesienie odwołania od decyzji policji

Jednym z najczęstszych powodów odrzucenia odwołań przez organy wyższego stopnia jest uchybienie terminowi. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. Jest to termin zawity, co oznacza, że jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do zaskarżenia decyzji, a sama decyzja staje się ostateczna.

Przy obliczaniu tego terminu należy pamiętać o kilku ważnych zasadach wynikających z art. 57 k.p.a.:

Dzień doręczenia: Dzień, w którym decyzja została doręczona stronie (np. odebrana od listonosza lub pobrana przez platformę ePUAP), nie jest wliczany do biegu terminu. Pierwszym dniem 14-dniowego terminu jest dzień następny.
Dni wolne od pracy: Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.
Wysłanie pocztą: Dla zachowania terminu kluczowe znaczenie ma data nadania pisma. Nadanie odwołania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego (Poczta Polska) lub wysłanie go za pośrednictwem profesjonalnego profilu zaufanego (ePUAP) przed północą ostatniego dnia terminu gwarantuje jego zachowanie, nawet jeśli pismo fizycznie dotrze do organu znacznie później.

W sytuacji, gdy strona uchybiła terminowi bez swojej winy (np. z powodu nagłego pobytu w szpitalu, katastrofy naturalnej czy rażącego błędu poczty), może złożyć wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 k.p.a. Wniosek taki należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając jednocześnie czynności, dla której termin był przewidziany (czyli dołączając gotowe odwołanie). Strona musi uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

Do jakiego organu wnosi się odwołanie?

Zasada dwuinstancyjności wymaga istnienia organu wyższego stopnia w hierarchii administracyjnej. W strukturze Policji właściwość instancyjna układa się w sposób pionowy:

Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Komendanta Powiatowego lub Miejskiego Policji odwołanie wnosi się do właściwego miejscowo Komendanta Wojewódzkiego Policji (lub Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie).
Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie wnosi się do Komendanta Głównego Policji.
Od decyzji wydanych przez Komendanta Głównego Policji w pierwszej instancji nie przysługuje klasyczne odwołanie do innego organu, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.), który składa się do tego samego organu.

Bardzo ważną zasadą proceduralną jest to, że odwołanie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 129 § 1 k.p.a.). Przykładowo, jeśli decyzję o odmowie pozwolenia na broń wydał Komendant Miejski Policji w Poznaniu, to odwołanie adresujemy do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, ale fizycznie składamy je lub wysyłamy na adres Komendanta Miejskiego w Poznaniu. Organ pierwszej instancji ma wówczas obowiązek przesłać odwołanie wraz z kompletem akt sprawy do organu odwoławczego w terminie 7 dni, chyba że w tym trybie skorzysta z autokontroli.

Jak napisać skuteczne odwołanie od decyzji policji? Wymogi formalne

Kodeks postępowania administracyjnego charakteryzuje się dużym odformalizowaniem w zakresie pism wnoszonych przez obywateli. Zgodnie z art. 128 k.p.a., odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z pisma wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Niemniej jednak, profesjonalnie przygotowane odwołanie, zawierające merytoryczne zarzuty i logiczne uzasadnienie, drastycznie zwiększa szanse na zmianę lub uchylenie niekorzystnego rozstrzygnięcia.

Prawidłowo sporządzone odwołanie powinno zawierać następujące elementy strukturalne:

Dane identyfikacyjne: Miejscowość i data sporządzenia pisma, pełne dane wnoszącego odwołanie (imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL, dane kontaktowe).
Oznaczenie adresatów: Wskazanie organu odwoławczego (np. Komendant Wojewódzki Policji) oraz organu pośredniczącego (np. Komendant Powiatowy Policji).
Określenie zaskarżanej decyzji: Dokładne wskazanie, od której decyzji się odwołujemy (numer decyzji, data jej wydania, znak sprawy, przedmiot rozstrzygnięcia).
Zakres zaskarżenia: Wskazanie, czy zaskarżamy decyzję w całości, czy też w określonej części.
Zarzuty odwoławcze: Wskazanie konkretnych uchybień, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji (np. naruszenie przepisów prawa materialnego, błędy proceduralne, błędne ustalenie stanu faktycznego).
Wnioski odwoławcze: Określenie, czego domagamy się od organu drugiej instancji (np. uchylenia decyzji w całości i wydania nowej, orzekającej co do istoty sprawy, bądź uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia).
Uzasadnienie: Szczegółowe wyjaśnienie stanowiska strony, odniesienie się do argumentów organu pierwszej instancji, wskazanie dowodów potwierdzających rację odwołującego się.
Podpis: Własnoręczny podpis osoby wnoszącej odwołanie (lub podpis kwalifikowany/profil zaufany przy wysyłce elektronicznej).
Załączniki: Spis dokumentów dołączonych do pisma (np. pełnomocnictwo, nowe dowody z dokumentów).

Zarzuty w odwołaniu – na co się powołać?

Skuteczność odwołania zależy w głównej mierze od precyzji sformułowanych zarzutów. Można je podzielić na trzy główne kategorie:

1. Naruszenie przepisów postępowania (błędy proceduralne): Są to najczęstsze i bardzo skuteczne zarzuty. Dotyczą one sytuacji, w których Policja nie dopełniła obowiązków nałożonych przez k.p.a. Przykłady obejmują:

Naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów (np. uznanie opinii jednego biegłego za kluczową z pominięciem innych dowodów).
Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji.
Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia poznanie motywów, jakimi kierował się organ.

2. Błąd w ustaleniach faktycznych: Polega na przyjęciu przez organ zaistnienia faktów, które w rzeczywistości nie miały miejsca, lub na pominięciu faktów istotnych dla sprawy. Na przykład, uznanie, że wnioskodawca o pozwolenie na broń stwarza zagrożenie dla samego siebie lub porządku publicznego wyłącznie na podstawie dawno zatartego skazania lub niepotwierdzonych pomówień sąsiedzkich.

3. Naruszenie prawa materialnego: Dotyczy błędnej interpretacji przepisów ustaw szczególnych (np. ustawy o broni i amunicji) lub ich niewłaściwego zastosowania do ustalonego stanu faktycznego. Przykładem może być odmowa wydania pozwolenia na broń sportową mimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek, poprzez bezprawne żądanie od wnioskodawcy przedstawienia dodatkowych dokumentów niewymaganych przez ustawę.

Przebieg postępowania odwoławczego i możliwe rozstrzygnięcia

Po otrzymaniu odwołania organ pierwszej instancji (ten, który wydał decyzję) ma możliwość skorzystania z instytucji tzw. autokontroli (art. 132 k.p.a.). Jeżeli organ ten uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Jest to rozwiązanie szybkie i korzystne dla strony, eliminujące konieczność angażowania organu wyższego stopnia. Autokontrola jest jednak możliwa tylko wtedy, gdy odwołanie wniosły wszystkie strony postępowania, lub gdy pozostałe strony wyraziły na to zgodę.

Jeżeli organ pierwszej instancji nie znajdzie podstaw do zmiany decyzji w trybie autokontroli, przesyła akta sprawy wraz z odwołaniem do organu odwoławczego w terminie 7 dni. Od tego momentu sprawę bada organ drugiej instancji.

Zgodnie z art. 138 k.p.a., organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy może wydać jedno z następujących rozstrzygnięć:

Utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.): Następuje wtedy, gdy organ odwoławczy w pełni zgadza się z rozstrzygnięciem i argumentacją organu pierwszej instancji, uznając decyzję za prawidłową i zgodną z prawem.
Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.): Jest to najbardziej pożądane przez stronę rozstrzygnięcie merytoryczno-reformatoryjne. Organ odwoławczy nie tylko eliminuje wadliwą decyzję z obrotu prawnego, ale sam wydaje nowe, poprawne rozstrzygnięcie (np. przyznaje pozwolenie na broń).
Uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.): Ma miejsce, gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji stało się z jakichkolwiek przyczyn bezprzedmiotowe (np. nastąpiła śmierć strony w sprawie o charakterze ściśle osobistym).
Umorzenie postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.): Następuje w sytuacjach formalnych, np. gdy odwołanie zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną, po terminie lub gdy strona skutecznie cofnęła wniesione odwołanie.
Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.): Jest to tzw. decyzja kasacyjna. Organ odwoławczy może ją wydać tylko wtedy, gdy decyzja pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Dalsze działania: Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA)

Co zrobić w sytuacji, gdy organ odwoławczy utrzyma w mocy niekorzystną dla nas decyzję pierwszej instancji? Decyzja organu drugiej instancji staje się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że nie przysługuje od niej kolejne odwołanie do żadnego organu administracji rządowej. Strona nie jest jednak pozbawiona ochrony prawnej – przysługuje jej prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA).

Skarga do sądu administracyjnego inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, którego celem jest kontrola legalności działań administracji publicznej. Sąd bada, czy organy Policji obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Najważniejsze zasady dotyczące wnoszenia skargi do WSA to:

Termin: Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie skarżącej decyzji organu odwoławczego (art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a.).
Pośrednictwo organu: Podobnie jak odwołanie, skargę do WSA wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (czyli organu odwoławczego, np. Komendanta Wojewódzkiego lub Głównego Policji). Organ ten ma obowiązek przekazać skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu w terminie 30 dni od jej otrzymania.
Opłata sądowa: Wniesienie skargi wiąże się z koniecznością uiszczenia wpisu sądowego, którego wysokość zależy od rodzaju sprawy (często są to opłaty stałe, np. 200-500 zł). Strona w trudnej sytuacji materialnej może ubiegać się o przyznanie prawa pomocy (zwolnienie z kosztów i/lub ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu).

Warto pamiętać, że samo wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje automatycznie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona może jednak zawrzeć w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania aktu (art. 61 p.p.s.a.), wykazując, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Praktyczny przykład procedury odwoławczej

Aby lepiej zobrazować opisywaną procedurę, posłużmy się praktycznym, realistycznym przykładem dotyczącym ubiegania się o pozwolenie na broń palną do celów sportowych.

Stan faktyczny: Pan Jan Kowalski, aktywny członek klubu strzeleckiego posiadający licencję zawodniczą PZSS oraz zdany egzamin, złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie 5 egzemplarzy broni palnej sportowej. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym wywiadu środowiskowego dzielnicowego, Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję odmawiającą wydania pozwolenia. Organ uzasadnił swoją decyzję tym, że Pan Jan pięć lat temu był karany mandatem karnym za zakłócanie spokoju publicznego, co w ocenie organu świadczy o tym, że wnioskodawca stwarza zagrożenie dla porządku publicznego w rozumieniu ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo organ uznał, że wnioskodawca nie udowodnił ważnej przyczyny, gdyż uprawia strzelectwo od niedawna.

Działania Pana Jana (Odwołanie): Pan Jan odebrał decyzję 10 maja. Termin na wniesienie odwołania upływał 24 maja. Pan Jan sporządził odwołanie do Komendanta Głównego Policji (jako organu wyższego stopnia nad Komendantem Wojewódzkim) i nadał je na poczcie 22 maja (z zachowaniem terminu), adresując je za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego.

W odwołaniu Pan Jan sformułował następujące zarzuty:

Naruszenie art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną interpretację pojęcia ważnej przyczyny i uznanie, że krótki staż w klubie dyskwalifikuje go z otrzymania pozwolenia, podczas gdy ustawa wprost definiuje posiadanie członkostwa w stowarzyszeniu, patentu oraz licencji jako ważną przyczynę dla broni sportowej.
Naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i wyciągnięcie rażąco niesprawiedliwych wniosków z faktu jednorazowego ukarania mandatem karnym za drobne wykroczenie sprzed pięciu lat, przy jednoczesnym zignorowaniu nienagannej opinii dzielnicowego z aktualnego wywiadu środowiskowego oraz braku jakichkolwiek innych wpisów w Krajowym Rejestrze Karnym.

Rozstrzygnięcie: Komendant Główny Policji po analizie akt sprawy uznał argumentację Pana Jana. Wskazał, że organ pierwszej instancji dopuścił się nadinterpretacji przepisów i dokonał oceny dowodów z przekroczeniem granic swobodnej oceny. Komendant Główny uchylił zaskarżoną decyzję w całości i wydał nową decyzję, przyznającą Panu Janowi pozwolenie na wnioskowane 5 egzemplarzy broni sportowej. Dzięki precyzyjnemu i merytorycznemu odwołaniu sprawa zakończyła się sukcesem na etapie administracyjnym, bez konieczności angażowania sądu.

Najczęstsze błędy popełniane przez strony

W toku postępowań odwoławczych od decyzji Policji obywatele często popełniają błędy, które mogą przekreślić ich szanse na wygraną lub znacznie opóźnić rozstrzygnięcie sprawy. Do najpowszechniejszych należą:

Przekroczenie 14-dniowego terminu: Złożenie odwołania nawet jeden dzień po terminie skutkuje wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi, co zamyka drogę do merytorycznego zbadania sprawy.
Błędne adresowanie pisma: Wysyłanie odwołania bezpośrednio do organu drugiej instancji (np. do Komendanta Głównego Policji) zamiast za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Choć organ ma obowiązek przekazać pismo właściwemu adresatowi, może to spowodować opóźnienia i ryzyko uchybienia terminowi, jeśli pismo nie wpłynie do właściwego organu na czas.
Brak własnoręcznego podpisu: Odwołanie wysłane tradycyjną pocztą must być podpisane. Brak podpisu to brak formalny, który organ wezwie do uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania.
Opieranie odwołania na emocjach zamiast na faktach i prawie: Pisanie długich, emocjonalnych wywodów o niesprawiedliwości systemu bez powoływania się na konkretne przepisy prawa, błędy w ustaleniach faktycznych czy braki dowodowe rzadko przynosi pożądany skutek. Organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa, dlatego argumentacja musi być ściśle prawna i merytoryczna.
Ignorowanie wezwań organu do uzupełnienia braków: Jeśli organ wezwie stronę do uzupełnienia braków formalnych (np. dostarczenia pełnomocnictwa, podpisu) w terminie 7 dni, niedopełnienie tego obowiązku skutkuje bezpowrotnym pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia.

Podsumowanie i rekomendacje praktyczne

Decyzje administracyjne wydawane przez Policję nie mają charakteru ostatecznego i niepodważalnego. System prawa administracyjnego w Polsce zapewnia obywatelom skuteczne narzędzia kontroli działań organów mundurowych. Kluczem do pomyślnego załatwienia sprawy jest rzetelne podejście do procedury odwoławczej. Należy bezwzględnie pilnować 14-dniowego terminu na wniesienie odwołania, precyzyjnie formułować zarzuty oparte na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustaw szczególnych, a także unikać argumentacji czysto emocjonalnej. W przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, otwiera się droga sądowa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, co stanowi gwarancję niezależnej i obiektywnej kontroli legalności działań Policji.